verbindjetalenten

houvast voor vrije geesten

De weg is korter als je fietst.

| Geen reacties

Sinds een jaar begeleid ik langdurig werklozen naar werk. Dit gebeurt in een project dat zich uitstrekt over gans de Noorderkempen. Een gebied dat in het lang en het breed toch een slordige 50km omvat. Gelukkig woon ik halverwege en is de grootste afstand die ik moet afleggen 19km. Eerst deed ik mijn verplaatsingen met de auto. De voordelen daarvan zijn dat je altijd droog zit en radio kan luisteren. Maar ontspannen is dat niet echt, je moet echt wel je aandacht bij het verkeer houden. Bovendien is een parkeerplek niet altijd gegarandeerd en kost het autorijden een aardige duit aan onderhoud, brandstof, verzekering en belasting.
Ik mopperde, wou fietsen maar had na mijn ziekte nog niet helemaal de juiste conditie te pakken. En 38km heen en terug is dan best pittig.
‘Waarom koop je geen elektrische fiets?’ vroeg mijn man.
Wat een goed idee! Dat ik dat niet zelf heb bedacht 😉
Begin dit jaar schafte ik me er één aan.cycling-148956_1280
Toch geraakte ik nog niet goed van start. Dan was het weer te koud, dan voelde ik me weer niet helemaal lekker, dan regende het onophoudelijk. Er was altijd wel iets wat me tegenhield.
In het voorjaar nam ik het ter harte en besloot minstens 3x per week de afstand met de fiets te doen. De eerste keren was dat lastig en wou ik me na 10km omdraaien om thuis de auto te nemen, terwijl ik met diezelfde afstand ook mijn bestemming bereik, dus ik fietste door.
Geleidelijk ging ik van 3x naar 5x per week en in het beste geval trap ik in één week 190km bij mekaar.
Nu kijk ik er tegen op dat ik in de wagen moet stappen omdat het weer het niet toelaat, of omdat ik te veel spullen moet meesjouwen.
Met de fiets duurt de rit 10 minuten langer dan met de wagen, maar de ontspanning begint vanaf het moment dat ik vertrek (en duurt dus 10 minuten langer). Ik kan fietsen naast het kanaal, ik rij op landelijke binnenwegen waar je met de auto niet mag komen. Ik zit in de natuur, adem de frisse buitenlucht en geniet van de alleen-tijd.
Door het fietsen in mijn werkdag in te bouwen geef ik invulling aan mijn behoefte aan fysieke beweging, alsook aan mijn nood aan fysieke en mentale ruimte. Dit zijn stuk voor stuk componenten die op mijn sterke kerntalenten liggen, en die dus dwingend aandacht vragen omdat anders een gevoel van gemis ontstaat.
Ik voel me steeds fitter en energieker worden, en hou de tijd die ik niet in de sportzaal hoef te zitten vrij voor het uitleven van andere sterke kerntalenten.

In het leven werkt traagheid snel, en traag op de fiets kom ik sneller bij geluk!

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.